Zgromadzenie Księży Misjonarzy

Liturgia Wielkiego Czwartku odnawia dla nas tę godzinę Chrystusa, w której przez znak Eucharystii ożywia On swoją mękę tak, abyśmy mogli mieć w niej swój udział. Jest to przede wszystkim uroczysta Msza Wieczerzy Pańskiej. Msza, która jest najbardziej zbliżona do swych źródeł: do jej ustanowienia w Wieczerniku i dokonania na Kalwarii. I chociaż wcale nie jest inną Mszą, niż te, w którym uczestniczymy przez cały rok, to jednak wyraźnie w Liturgii jej celebrowania wyczuwa się tę specyfikę atmosfery pożegnania z uczniami, zostawienia im trwałej pamiątki; czuć w niej niejako pośpiech, bo oto już zdrajcy i oprawcy szykują się, aby dokonać tego, co zostało postanowione. Na wieczerzy Chrystusa z uczniami wyraźnie ciąży cień krzyża i słychać już szczękającą zbroję za oknami.   Stąd też, o ile w Liturgii Bożego Ciała akcentuje się we Mszy świętej raczej element Uczty, element pożywania, o tyle Msza święta w Wielki Czwartek wydaje się być uwypukloną jako Ofiara. Ofiara Ciała, które za chwilę zostanie wydane. Ofiara Krwi, która jutro będzie przelana. Uczestnicząc w tej Ofierze Chrystusa, biorąc udział w Jego Uczcie, nie możemy opędzić się myśli, że jutro będzie Wielki Piątek. A więc zamilknijcie dzwony i dzwonki na Gloria, przestańcie się cieszyć, bo chociaż jeszcze jestem z wami, chociaż umywam wam nogi, wyznaję miłość, dzielę się sobą - to już jestem jakoby mnie nie było. Nadeszła godzina moja, godzina, dla której przyszedłem na świat, a oto teraz oddaję wam siebie i idę do Ojca.

Moi drodzy - Msza to Ofiara Chrystusa: Chrystus na niej ofiaruje siebie Ojcu niebieskiemu. Tak jest. Ale to niecała prawda. Bo On chce, abyśmy i my w tej Jego Ofierze wzięli udział, ofiarując Bogu Ojcu w darze, nie tyle pobożne pacierze, nie śpiewy, nawet nie nasze najlepsze uczynki, a tym bardziej nie 2 zł na tacę… Chrystus chce nas, naszego życia. Chce, abyśmy wraz z Jego życiem współofiarowali Ojcu niebieskiemu swoje własne życie. To nasze powszednie życie, z jego radościami i kłopotami, ze wszystkimi jego problemami. Wraz z ofiarującym się Ojcu Chrystusem mamy oddać Bogu ten dzień, czy tydzień, w każdym bądź razie kawałek naszego życia, żeby On mógł je przemienić w zbawienie nasze, jak przemienia chleb w swoje Ciało, a wino w swoją Najświętszą Krew.

Moi drodzy - to nie są bagatelne sprawy. Jeśli kiedykolwiek mamy trudności ze Mszą świętą, jeśli się na niej nudzimy i nie wiemy co z sobą zrobić, to dlatego, że przyszliśmy do kościoła, aby się na niej tylko pomodlić, i to w miarę możliwości bez rozproszeń, czy też przyszliśmy, jak to soborowo już umiemy wyrazić, aby uczestniczyć w niej. Ale nigdy, poprzez te pobożnościowe akty nie spróbowaliśmy dotknąć sedna: aby ta moja Msza z Chrystusem była współofiarowaniem. Moje życie, mój dzień ma się znaleźć przed obliczem Boga. Moja choroba, moja starość czy młodość, moje utrapienie z sąsiadami, moje zatargi ze sprzedawczynią na placu, kłopoty z nerwowością i ze złością… Wszystko to ma stanowić żertwę ofiarną spaloną w ogniu miłości Bożej. To czym jestem i jaki jestem: przemieszany jak wino z wodą w swojej dobroci i grzechu, który mnie prześladuje. Taki staję przed Bogiem. Nie próbujmy wykiwać Pana Boga pobożnym westchnieniem, bo nic z tego nie wyjdzie: On nas za dobrze zna. Dawajmy więc na Mszy Bogu siebie, jak Chrystus daje całego siebie Bogu i nam. Wymiana ciał…

Oto tajemnica Wielkiego Czwartku i tajemnica każdej Mszy świętej, na którą rzuca się cień Krzyża. Bo to wcale nie jest łatwo dawać siebie Bogu do dyspozycji, bo to często, przyznajmy, bierze nas pokusa, aby z tej ofiary uskubnąć coś dla siebie, coś dla siebie zarezerwować, o czymś specjalnie nie pamiętać. Rezygnowanie z siebie na rzecz Boga i bliźniego nie jest idyllą pacierza. To rzecz która dotyka Krzyża…

Ale to już sprawa Wielkiego Piątku.