Zgromadzenie Księży Misjonarzy

Wielkopiątkowe nabożeństwo jest ewenementem w całej naszej Liturgii: w tym dniu nie odprawia się Mszy świętej. Jest wprawdzie Komunia święta, ale z Hostii zakonsekrowanych w przeddzień. To zamilknięcie Kościoła ma swoją wymowę, wymowę smutku: Syn Człowieczy został wydany (…) i postąpili z Nim tak, jak chcieli. Przed ołtarz ogołocony z obrusów, kwiatów i świateł, przychodzi kapłan i w milczeniu pada przed nim na twarz, wyrazem najgłębszej skruchy i pokory, w świadomości swej człowieczej winy. Potem następują czytania ze swoim punktem centralnym, opisem męki Pańskiej według św. Jana Apostoła. Następna część nabożeństwa to dziesięciopunktowy zestaw modlitw w różnych potrzebach Kościoła. Po nich następuje kulminacyjny punkt wielkopiątkowego nabożeństwa: adoracja Krzyża, na którym umarł Jezus Chrystus i Komunia święta z hostii konsekrowanych w Wielki Czwartek.   W centrum uwagi całej Liturgii jest dzisiaj jednak Krzyż. Krzyż, który był głupstwem dla Greków i zgorszeniem dla Żydów, bo w ich oczach krzyż był przede wszystkim narzędziem hańby i poniżenia. Dla nas zaś … stał się narzędziem przyzwyczajenia. Kreślony na sobie tyle razy, mówiony i szeptany, na ścianach wieszany, na górach stawiany, noszony na szyi, na habitach i ornatach, ale także na kurtkach oldbojów i czarnych szmatach mających być koszulkami, dyndający w uchu i w nosie - ten Krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa przestał robić wrażenie. Dlatego Liturgia dzisiejsza chce nas odkurzyć z tego przyzwyczajenia do jego widoku. Chce, byśmy popatrzyli dzisiaj na Krzyż z uwagą. Nie tylko jako na znak rozpoznawczy i dekoracyjny naszego chrześcijaństwa, ale jako na olbrzymi symbol miłości Boga ku nam, miłości, która Go wiele kosztowała. I na znak, który pojawia się w naszym życiu z chwilą, kiedy na tę miłość zechcemy uczciwie odpowiedzieć, bo wtedy będą to nie tylko dwie skrzyżowane ze sobą belki, ale znak krzyżowania się naszych chęci i pragnień, krzyżowania dążeń i nadziei, skrzyżowanych możliwości, skrzyżowanych ze sobą radości i smutków. Czy to chcemy tak nazywać, czy nie, krzyżowani jesteśmy przez życie codzienne. Rzeczą naszego świadomego chrześcijaństwa jest zrobić z tej konieczności losowej, zbawienie. A w tym pomocny nam jest jedynie Jezus ze swoją postawą posłuszeństwa i miłości wobec Ojca i wobec nas, i pomocny nam jest Jezus w swoich Sakramentach świętych. To w nich, zapraszając nas do łączności z Sobą, chce wziąć nasze krzyżujące nas dole i niedole, i ocalić je od zmarnowania, chce nadać im sens. To po to ostatecznie wziął swój Krzyż, abyśmy w Jego męce i śmierci znaleźli ocalenie.

Moi drodzy - powyższe myśli muszą nam towarzyszyć w Wielki Piątek, kiedy w powszechnej żałobie Kościoła będziemy śpiewali Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata - pójdźmy z pokłonem, i kiedy będziemy adorowali ten Krzyż, przecież w dziękczynieniu za to, że w nim jest nasza nadzieja. Bo przecież gdyby nie On, zagubilibyśmy się w naszych krzyżowaniach, nie byłoby sensu cierpieć, znosić i nie mieć nadziei. Dlatego, chociaż w Liturgii wyrażamy żal i współczucie z powodu naszych win, które aż takiego potrzebowały zadośćuczynienia, to jednak już jutro będziemy śpiewali: O, felix culpa! - o, szczęśliwa wino, która takiego wysłużyłaś nam Odkupiciela! Te pozorne dysonanse będą na miejscu dopiero wtedy, kiedy na Krzyż Zbawiciela będziemy umieli popatrzeć tak, jak pierwsi chrześcijanie, którzy potrafili z tego narzędzia tortury, z którym przychodziło im przecież spotykać się prawie na codzień, zrobić symbol miłości Boga ku nam. A potrafili to uczynić dlatego, że dobrze pamiętali także o tym, że przez Krzyż wiodła droga ku Zmartwychwstaniu. I dlatego nam również trzeba popatrzeć na swój krzyż włączony w Krzyż Chrystusowy w świetle zmartwychwstania, Jego i naszego zmartwychwstania. Bo dopiero wtedy wszelkie krzyże nabierają właściwych proporcji.