Zgromadzenie Księży Misjonarzy

Zakończył się Wielki Post. Rozpoczęliśmy Triduum Paschalne. Trzy dni rozważania i przeżywania po raz kolejny wydarzeń, które na zawsze zmieniły oblicze ziemi, których skutki odczuwamy każdego dnia, które są i zawsze powinny być podstawą naszej Wiary, naszej Nadziei i naszej Miłości, bowiem sam Bóg w tych wydarzeniach pokazał jak bardzo nas umiłował, jak głęboko wierny jest swojej obietnicy danej przodkom, jak napełnia nas nadzieją, że tylko w nim nasza siła jest.

W przeżywaniu tego Świętego Triduum pomoże nam ostatnie z przygotowanych przez ks. Stefana Uchacza CM kazań pasyjnych - podzielone na każdy z trzech Świętych Dni Historii Zbawienia.

rozważanie pasyjne:

„W tej śmierci jest życie” - TRIDUUM PASCHALNE :

Kończymy już z rozważaniem męki Pana naszego Jezusa Chrystusa. Nadchodzi bowiem czas, by w niej wziąć udział poprzez Liturgię Wielkiego Tygodnia, przez którą będziemy nie tylko rozważycielami męki Chrystusa, ale i jej współuczestnikami. A to dlatego, że święta Liturgia jest wiecznym ponawianiem tajemnicy Chrystusa cierpiącego i umierającego, zmartwychwstałego i uwielbionego. Ponawianiem nie takim jakoby miało ono w sobie coś z powielania, wspominania, odtwarzania, ale jest to uczestniczenie w tej jednej, jedynej i niepowtarzalnej tajemnicy Chrystusa, ofiarującego za nas swoje życie Ojcu niebieskiemu przez Ducha Świętego. Właściwie to nic nowego, bo Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota tworzą tajemnicę każdej Mszy świętej. A jeśli Liturgia Wielkiego Tygodnia rozwija te wydarzenia na trzy dni, to dlatego, że uczestnicząc tak często we Mszy świętej zdążyły nam te przenajświętsze wydarzenia Chrystusowego życia narosnąć takim pyłem pobożności, że właściwej treści spoza niej nie widać. Normalna ludzka rzecz: to, co się często powtarza, szybko nam powszednieje i przestaje zadziwiać. Nie uchronimy od tego procesu nawet największych misteriów naszej wiary. Dlatego Liturgia Wielkiego Tygodnia ma w sobie coś z potrzepania, potrząśnięcia człowiekiem wierzącym, który się za wygodnie rozsiadł w kościele i dobrze mu tam, jak u Pana Boga za piecem. Więc po cóż go ruszać i mówić o jakichś tam tajemnicach, skoro on we wszystko wierzy, na wszystko się zgadza i nie potrzebuje jeszcze przez Liturgię przysparzać sobie problemów.

Nieprzypadkowo też Wielkanoc, największe święto chrześcijaństwa, zbiega się z czasem wiosny, okresem budzenia się na nowo do życia tego wszystkiego, co przez zimę jakoby zamarło, utaiło się. Na podobieństwo listków, co stary wypuszcza klon, a jeszcze parę tygodni temu zdawało się, że to już trup, bo próchno z niego leci; na podobieństwo powracających bocianów; na podobieństwo tej całej pędzącej do życia przyrody - ma się w nas ludziach wiary odrodzić to, co jest istotą naszej łączności z Bogiem: życie. To ono ma buchnąć w nas wiosną, nowym, odrodzonym wigorem wystrzelić w górę. Liturgia Wielkiego Tygodnia ma w nas odrodzić nowy zapał i nowe siły w tych od dawna dla nas znanych sprawach: znanych modlitwach, znanych przyklękaniach.

Prześledźmy więc te trzy wielkie dni w poszukiwaniu odrodzenia, ożywienia naszych religijnych postaw wobec dokonującego się misterium zbawienia Jezusa Chrystusa.